آواز پر جبرئیل

اینجا نازنین می نویسد.

 
 
نویسنده : نازنین - ساعت ۱:۳٢ ‎ب.ظ روز ٢٤ بهمن ۱۳۸٤
 

خستگی و غم

همه جا و همه چيز ٬ غرق غم و خستگی است..........

پس د ر آ ن د م که ر و ح ا ز نو ميد ی مينا لد ٬ رو به سوی که بايد کرد ؟

بسوی هوس ؟ نه !  زيرا بهترين سالهای عمر ما در اين راه می گذرد و هر گز ا ين جستجو ی بی فايده به نتيجه نمی رسد .

بسوی عشق ؟ .....ولی عشق که ؟.....برای دوره ا ی کوتاه ؟ چنين عشقی به زحمتش نميا ر ز د ـــ  بر ا ی ا بد ؟ چنين عشقی و جو د ند ا ر د !

بسوی خا مو شی و تنها يی ! و لی به د ر و ن دل خو يش بنگر : هيچ نشانی از گذشته نخو ا هی يا فت ٬ زيرا شا د ی ها و غمها همه همرا ه زمان رهسپار ديار عدم میشو ند

بسوی هيجا نها ی آ تشين ؟ به ! مگر نه دير يا ز و د رنج د لپذ ير ٬ تپشها ی د ل ٬ جای خو د را بسر د ی تلخ عقل و منتطق خوا هد سپرد

بسوی زندگی ؟ ا وه ! وقتی که در پا يا ن اين را ه ٬ بر گردی و به پشت سر نگا ه کنی از اين شو خی ز شت و مبتذ ل وحشت خو ا هی کرد !

پس بسو ی که  ؟.........................؟

آه خدا يا  پس ؟

کا ش می تو ا نستم باز م بگم  ........اما......

آخر کسی نيست به من بگه تو با اين همه گر فتاری و ر نج و غم و  تنها يی چرا.؟....چرا  زنده ای و هنوز د ا ری نفس میکشی ؟ چرا ؟

 

 


 
comment نظرات ()